THE FORGOTTEN GRAVEYARD – Serbian Military Graveyard, I WW Bitola, Macedonia


 

Секое преземање на фотографии од блогот без претходен договор со авторот подлежи на Законот за авторски права.
Any use of photographs from the blog without prior consent of the author is subject to copyright regulations.

© Сашо Димоски/Sašo Dimoski

СМРТТА НА ПРИРОДОСЛОВЕЦОТ / DEATH OF A NATURALIST


gavran_MG_3946

Цела година мочуриштето гноеше во срцето
на градската регија; таму зелено и стежнато
гниеше ленено класје, се веднеше крај бусење дрочно.
Секој ден чадеше под жолчното сонце.
Нежно гргореа кломбурци, модракот
предеше цврсто пасмо од звуци околу миризбата.
Но од се најубава беше топлата густа лига
од жабурник што се накреваше ко затната стерна
под сенките на брегот. Секоја пролет
одовде полнев теглички згуснат балган
и дома на окапникот под прозорец ги редев,
на полици в училиште, и чекав се дури
згоените точки не се отвореа во полно-
главци леки. Учителката ни кажуваше дека
жабата мажјак се вика крекач
и дека од него се слуша крекањето, дека жабата женка
фрла стотици дробни јајца и дека тоа жабурник
се нарекува. По жабите и времето може да се знае,
оти сончево е кога се жолти, а кафеави кога
дожд се спрема.
Тогаш еден спарен ден кога полето баздеше
на кравји лепешки во тревата слочкани и кога лути жаби
мочуриштето го освоија, се провирав низ бујно расје
кон див крекет што никогаш дотогаш
не сум го чул. Воздухот згуснат од хор на басови орни.
На бусени под браната, наперчени мешлести жаби;
Вратовите збувнати им пулсираа ко едра. Понекоја
ќе скокнеше леко:
плесок па клокот ко закана безочна. Други пак седеа
втренчено ко вкопани мини, им кркореа тапите глави.
Ми се смачи, се свртив и в бег здурнав. Огромните лигави
царој таму се збрале освета да кројат и знаев:
раката в жабурникот да ја брцнев не ќе ја извадев цела.

***

All the year the flax-dam festered in the heart
Of the townland; green and heavy headed
Flax had rotted there, weighted down by huge sods.
Daily it sweltered in the punishing sun.
Bubbles gargled delicately, bluebottles
Wove a strong gauze of sound around the smell.
There were dragon-flies, spotted butterflies,
But best of all was the warm thick slobber
Of frogspawn that grew like clotted water
In the shade of the banks. Here, every spring
I would fill jampots full of the jellied
Specks to range on the window-sills at home,
On shalves at school, and wait and watch until
The fattening dots burst into nimble-
Swimming tadpoles. Miss Walls would tell us how
The daddy frog was called a bullfrog
And how he croaked and how the mammy frog
Laid hundreds of little eggs and this was
Frogspawn. You could tell the weather by frogs too
For they were yellow in the sun and brown
In rain.

Then one hot day when fields were rank
With cowdung in the grass the angry frogs
Invaded the flax-dam; I ducked through hadges
To a coarse croaking that I had not heard
Before. The air was thick with a bass chorus.
Right down the dam gross-bellied frogs were cocked
On sods; their loose necks pulsed like snails. Some hopped:
The slap and plop were obscene threats. Some sat
Poised like mud grenades, their blunt heads farting.
I sickened, turned, and ran. The great slime kings
Were gathered there for vengeance and I knew
That if I dipped my hand the spawn would clutch it.

Шејмас Хини/Seamus Heaney

 

Секое преземање на фотографии од блогот без претходен договор со авторот подлежи на Законот за авторски права.
Any use of photographs from the blog without prior consent of the author is subject to copyright regulations.

© Сашо Димоски/Sašo Dimoski